Sit í eldhúsinu og sötra kaffi kryddað með kanil og vakna í rólegheitum. Ljómi og Rökkva slást frammi eins og hundur og köttur (haha) en bráðum fellur allt í ljúfa löð og þau fara að kúra saman á sófanum.
Núna ætla ég að standa upp, dansa aðeins við Feel Good Inc. með Gorillaz, klæða mig og koma mér í vinnuna.
Have a nice day.
Ég var klukkuð í gær og í framhaldinu klukkaði ég fimm í viðbót og núna bíð ég spennt eftir að fólk bregðist við klukkinu en ekkert gerist. Kannski er ég bara óþolinmóð!
Helgin var annars róleg og góð. Ég hef verið í smá rómantískum hugleiðingum um helgina, verið að velta kirkjum, kjólum og hringjum fyrir mér og þetta er allt voða spennandi á meðan þetta er enn svona hálffjarlægt en ég finn að það stressar mig samt pínu að fara taka einhverjar endanlegar ákvarðanir, þá verður þetta meira raunverulegt.
Það er ágætt að hafa þetta svona fjarskaspennandi í bili.
Farið nú að klukka!
af henni Ernu og núna þarf ég að deila fimm handahófskenndum staðreyndum um sjálfa mig, óboj.
1. Ég hef alls átt 6 gæludýr; köttinn Gulla, skjaldbökuna Din-din, apann Lady Jane, köttinn Táslu og núna á ég kettlingana Ljóma og Rökkvu.
2. Mér finnst oft afslappandi að vaska upp og strauja. Ég komst uppá lagið með að slappa af við strauningu þegar ég var au pair í Köben hér í den. Þá straujaði ég alltaf á fimmtudögum og það var vikuskammtur af skyrtum fyrir húsbóndann og svo slatti í viðbót af frúnni og börnunum.
3. Ég fer frekar í kalda sturtu en mjög heita.
4. Ég var búin að búa í löndum eins og Danmörku, Yemen, Sómalíu og Thailandi áður en ég gerðist svo fræg að fara hringinn á Íslandi...
5. Fyrsta stóra ákvörðunin í lífi mínu var þegar ég var látin ákveða sjálf að hætta með snuð þegar ég var þriggja ára. Ég man eftir þessu enn í dag, við mamma vorum í apótekinu á Sauðárkróki og ég þurfti að velja milli þess að kaupa nýjan tannbursta eða nýtt snuð því ekki var hægt að kaupa hvort tveggja.
Jæja, þetta tókst. Núna ætla ég að klukka Berglindi, Ásu Láru, Láru, Synetu og Marý.
akkúrat núna er ég bara að blogga til að blogga, bara svona til að halda lesendunum við efnið. Annars get ég sagt það að ég er með auma og bólgna stórutá en ég veit ekki af hverju. Það er svona það sem er nýjasta nýtt hjá mér þessa dagana, svaka spennó eða hittó.
Jú, svo fóru litlu kisulórurnar mínar út áðan, í fyrsta skipti. Og þær létu einsog ég veit ekki hvað þegar þær komu inn aftur.
Bæ!
ég er komin aftur! Ekki það að ég hafi farið langt en ég er allavega kominn í gírinn til að blogga aftur. Líka komin með nettengingu heima. LOKSINS! En það var nú bara sjálfri mér að kenna hvað það tók langan tíma.
Eníveis, síðan síðast hefur heilmargt gerst. Búin að fara í þó nokkur atvinnuviðtöl og mér bauðst annað starf en niðurstaðan úr þeim var eiginlega að ég verð áfram á núverandi vinnustað en hafði samt 20% launahækkkun + breytingar á vinnutíma & verkefnum uppúr krafsinu! Sko mig!
Ég er líka búin að fara til Kanada og er orðin nokkuð sannfærð um að það sé fyrirheitna landið og þar fór D á skeljarnar í rómantísku tungsljósi og gaf mér demantshring. Þannig að núna er ég hamingjusamlega trúlofuð. Sko David!
Svo erum við orðnir hamingjusamir kettlingaforeldrar, læðan er grá og heitir Rökkva og högninn er ljósgulur (eiginlega meira drapplitaður) og heitir Ljómi. Hann hefur nú reyndar hlotið viðurnefni (einsog sönnum víkingi sæmir) og er nú oftast nefndur Ljómi Skítnefur. Nebbinn á honum er nebblega svo oft skítugur...
Jæja, læt þetta duga í bili enda eru þetta líka helstu fréttirnar af mér þessa stundina.
Jú og eitt enn: Til hamingju með afmælið í dag, Lilja Guðrún.
ég er í mjög óbloggvænni vinnu (nebblega ekkert net heima) og núna er ég búin að vera að reyna að blogga um helgina mína í nokkra daga en ekkert gengur og ég á einhvern hálfkláraðan pistil um síðustu helgi en núna nenni ég ekki að klára hann og skella honum á netið því mér finnst það eiginlega of seint núna. En helgin var góð.
Aðalhasarinn núna er þessi 19 ára í vinnunni sem er í stríði við mig...
jamm, ég fékk skömm í hattinn í gær fyrir að blogga ekki nógu oft þannig að ég ákvað að skrifa nokkrar línur í dag.
Fór á Iron Maiden tónleikana í gær og skemmti mér alveg rosalega vel þótt ég þekki ekki mjög vel til þeirra en hins vegar skemmti David sér konunglega x7 (ef það er hægt) og söng með hverju einasta lagi og hreinlega sveif í gleðivímu heim. Ég hitti allskonar fólk sem ég hef ekki séð lengi einsog t.d. fyrrverandi yfirmann minn frá Terra nova!
Vinnan hefur verið frekar leiðinleg undanfarið vegna veikinda og mikils álag en það lagast vonandi.
jæja, svona er það þegar maður bloggar í andleysi, ekkert skemmtilegt að segja og engar krassandi sögur... Vonandi verður það betra næst.
Við vorum með óboðinn en velkominn næturgest í síðustu viku. Þannig var að þegar við komum heim eftir bíóferð eitt kvöldið, var kettlingur að leika sér í garðinum hjá okkur og við lékum okkur aðeins við hann og klöppuðum áður en við fórum inn. Við vorum líka aðeins að fylgjast með viðbrögðunum hjá Busa en hann er svarti labradorhundurinn á efri hæðinni. Alveg yndislegur hundur, 8 ára en alveg jafn forvitinn, glaður og ákafur og hvolpur. Alla vega, við fórum svo inn og settumst fyrir framan sjónvarpið og stuttu seinna var kettlingurinn, Sólon, kominn inn til okkar og farinn að hvíla sig á sófanum, rétt eins og hann væri bara kominn heim til sín. Við höfðum bara gaman af því og leyfðum honum að sofa þar á meðan við horfðum á imbann en fórum með hann yfir í næstu götu þar sem hann á heima áður en við fórum að sofa.
En svo þegar við vöknuðum morguninn eftir þá kúrði hann alsæll á sófanum okkar í stofunni, við létum hann vera þangað til við fórum út og lokuðum þá gluggum og settum hann út fyrir og við höfum ekki séð hann síðan.
En við stóðum okkur að því þegar við vorum í labbitúr um helgina að svipast um eftir honum þegar við gengum eftir Sólvallagötunni...
ég get stundum orðið svo pirruð á því hvað markaðsstjórar og annað 'marketing' pakk heldur að hinn almenni neitandi er vitlaus og æstur í slúður og drama og eina leiðin til að selja eitthvað sé einmitt með því að auglýsa viðtöl einsog:
SELMA: dýrlegir menn og drama lífsins
svona fyrirsagnir virka ekki hvetjandi á mig til að kaupa eða lesa viðkomandi blöð en hins vegar sat ég á kaffihúsi í gær og las ofangreint viðtal, kannski meira af því að ég var í bekk með Selmu meira og minna allan grunnskólann og þykist þekkja hana aðeins þótt við séum ekki í neinu sambandi í dag. Ég er ánægð fyrir hennar hönd með Júróvisjón og er fullviss um að hún komi til með að standa sig vel í Kænugarði.
Allavega, þetta var útúrsnúningur. Það er viðtalið sjálft eða öllu heldur fyrirsögn viðtalsins sem er að angra mig. Eins og áður sagði las ég viðtalið sem var tekið í tilefni af þátttöku hennar í Júróvisjón í ár og fór spjallið vítt og breitt. Hins vegar veit ég ekki alveg hverjir þessir dýrlegu menn eru sem fyrirsögnin vísar í, eini maðurinn sem hún talar um er maðurinn hennar og svo minnist hún aðeins á föður sinn. Varðandi dramað þá geri ég ráð fyrir að það hafi verið fæðing sonar þeirra því hún var Selmu erfið eins og hún talar aðeins um í viðtalinu en þó án allrar dramatíseringar. Miðað við efni viðtalsins væri fyrirsögn í ætt við:
Selma um lífið og tilveruna
Ekki mjög frumlegt og alls ekki nógu spennandi eða krassandi. En þetta er mín skoðun.
Kannski er ég hrokafull af því að þessar fyrirsagnir og svona dramtísk annarra-manna-mál höfða ekki til mín og mér finnst pínulítið fyrir neðan mína virðingu að eltast við svona fyrirsagnir...
Kannski er ég heimsk af því að mér finnst ég vera of klár fyrir svona hluti...
Kannski er ég bara algjörlega ódramatísk, já, eða jafnvel skrítin eins og einhver spekingur sagði mér ekki fyrir svo löngu...
I don't know.
(titill færslunnar hefur enga sérstaka merkingu, mig langaði bara að ríma...)
já, atvinnumálin mín eru komin á hreint og þau fóru ekki eins og ég óskaði. Sem þýðir að ég fékk ekki vinnuna í Ráðhúsinu heldur er ég núna að vinna hér og það leggst bara ágætlega í mig að flestu leyti.
annar er mest lítið að frétta, hvað með ykkur?
tja, það er allavega mín skoðun. Hef verið með einhverja kvefpest undanfarna daga og þurfti mas að afboða saumaklúbbinn þess vegna en ég er ekki eins sljó í hausnum í dag eins og undanfarna daga þótt ég hljómi enn eins og Marlon Brando/Robert de Niro (að sögn Davids) þannig að ég er að hressast.
einnoghálfur dagur eftir í leiðinlegu vinnunni en svo veit ég ekki alveg hvað tekur við þrátt fyrir að vera búin að skrifa undir ráðningarsamning A því ég er að fara í þriðja viðtal á stað B.
óbojóbojóboj, hvar endar þetta...
þannig að í dag er ég með hjartað í buxunum og ógurlega spennt yfir næsta viðtali (á þriðjudaginn) en brátt mun stressið taka við og þá verður ekki eins gaman...
LBSið er að loka og ég verð að fara.
Jamm, ég fékk að heyra það í gær. Og ég bý ekki í venjulegu húsi. Þar hef ég það. Alltaf gott að hitta fólk sem hefur skoðanir á hlutunum og er ekki feimið við að segja manni þær. Einsog í gær, hún horfði beint í augun á mér og sagði:
"Þú ert skrítin. David er líka skrítinn. Þú býrð ekki í venjulegu húsi en ég bý í venjulegu húsi."
Þegar ég reyndi að fiska eftir því af hverju ég væri skrítin og húsið mitt væri ekki venjulegt var fátt um svör.
Ég held að það sé ekki margt sem jafnast á við að umgangast smáfólkið því það hefur venjulega sterkar skoðanir þótt þær séu ekki endilega vel rökstuddar en lætur þær samt í ljós. Hressandi.
Já, ég er að passa þriggja ára bróðurdóttur mína um helgina.
Atvinnumálin, já. Ég ætla ekkert að láta uppi um nýju vinnuna enn sem komið er því kannski er það ekkert nýja vinnan! Hvað þýðir það? Jú, í gær var hringt í mig og ég boðuð í 2. viðtal vegna draumavinnunnar þannig að ég veit ekki alveg hvað gerist í þessum málum. Vetri lauk með atvinnutilboði og sumarið hófst með boði í atvinnuviðtal. GLEÐILEGT SUMAR!
Gærkvöldinu eyddum við í jurtaskoðun í Laugardalnum í boði þessa lands og ekki annað hægt að segja en að Robert Plant hafi rokkað feitt í Höllinni í gær! Tónleikarnir voru frábærir!
Í gær var mjög gott að vera til og í augnablikinu iða ég af spenningi yfir viðtalinu á mánudaginn... Whoohoo!
ég er bara svo déskoti andlaus í augnablikinu... Það sýgur bæði úr manni orku og andann að standa í atvinnuumsóknarbréfaskriftum (vá, hvað þetta er flott orð hjá mér!)
Ég hafði ansi undarlegar draumfarir í fyrrinótt, tja, eða kannski ekki undarlegar heldur frekar óþægilegar. Ég var að tala við einhvern sem ég þekki en get ómögulega munað hver er (eða um hvað við vorum að tala) og alltíeinu var viðkomandi komin með hníf á loft og stakk mig í kviðinn. Ég vaknaði um leið með andfælum og greip um kviðinn og bjóst við blóðpolli en auðvitað var ekkert slíkt. Sem betur fer. Og mikið asskoti var erfitt og óþægilegt að sofna aftur.
reyndar byrjaði dagurinn ekkert alltof vel útaf samskiptum mínum við ákveðna ráðningastofu hér í bæ enda eru það fyrirbæri sem ég ber ekkert alltof mikið traust til. Frekar írónískt þar sem ég er í bullandi atvinnuleit um þessar mundir.
Allavega, það kemur kannski pistill um þessar ósléttu farir mínar síðar en núna vil ég frekar hugsa um sólina og íslenska fánann sem blaktir við hún núna.
Ég hef nefnilega eytt lunganu úr deginum á háskólasvæðinu, því ég er svo stórheppin að fá tækifæri til að vinna aðeins á ráðstefnunni sem er haldin til heiðurs Frú Vigdísi Finnbogadóttur og var einmitt að koma af fyrstu málstofunni. Ég get hreinlega ekki lýst því með orðum hvað það er gaman og mikill léttir fyrir önd mína að vera innan um fólk sem hefur eitthvað meira að segja en hvað þessi og hinn er með mikið nefhár og er loðinn um eyrun. En þannig er umræðunni háttað á mínum núverandi vinnustað, jú og svo er líka hægt að tala um 'Ædolið' fimm daga vikunnar og hvað eru helstu fréttirnar í DV. Og vinnuveitandi minn "skilur ekkert í fólki sem er mörg ár í háskóla og fer svo bara að vinna á bókasafni." Enda er ég löngu hætt að taka mér kaffitíma.
Nóg um það, erindin sem ég heyrði í dag voru vel til þess fallin að gleðja sál mína og er það vel.
Til hamingju með daginn á morgun, Frú Vigdís.
Já, ég er svo aldeilis hissa. Ég sit í Bókhlöðunni og er að tölvast og einsog gerist svo oft hérna þá byrjaði alltíeinu sími að hringja. Og hringja. Og aldrei þessu vant þá gleymdi maðurinn/strákurinn alveg örugglega að slökkva á símanum því hann varð frekar vandræðalegur stóð upp og um leið og hann byrjaði að labba fram, sagði hann:
"Afsakið."
Það er alltof oft og á alltof mörgum stöðum sem fólk gleymir (eða gleymir ekki) að slökkva á símum sínum eða taka hljóðið af og er svo alveg nákvæmlega sama hvort það truflar fólk í nágrenninu eða ekki. Hver hefur ekki farið í bíó og heyrt símhringingar út um allan sal? Ég hef m.a.s. setið fyrir aftan einhvern gaur sem hreinlega svaraði í símann og byrjaði að spjalla í miðri mynd! Ég hef líka lent í þessu á veitingastað þar sem konan hélt greinilega að hún væri að tala í gamla sveitasímann því hún hreinlega gargaði það sem hún þurfti að segja og yfirgnæfði alla í kringum sig. Og svo kannski það eftirminnilegasta þegar ég fór í leikhús að sjá Með fulla vasa af grjóti, þá byrjaði sími að hringja og hann hringdi og hringdi og truflaði að sjálfsögðu sýninguna því leikhúsgestir voru hættir að hlusta og horfa á það sem fór fram á sviðinu heldur horfðu í áttina að upptökum hringingarinnar. En hann Hilmir Snær bjargaði þessu með því látast svara í símann og allur salurinn sprakk náttla úr hlátri. Og stelpuskjátan með símann skammaðist sín vonandi niðrí tær.
Allavega, ég var bara svo ánægð með viðbrögð drengsins hérna áðan að ég varð bara að deila þessu með ykkur.
Jón Bjarni sem ég var að bæta við hlekkina mína en hann er lítill frændi minn sem er í Boston að jafna sig eftir hjartaaðgerð, rúmlega hálfs árs og hann stendur sig eins og hetja!
Ef maður væri bara sjálfur svona duglegur!
...geta mánudagar verið frekar leiðinlegir. Alla vega ef maður er í leiðinlegri vinnu.
En helgin var mjög góð. Ég lét loksins verða af því að halda svona samangaman fyrir þær vinkonur mínar sem ekki (eða amk lítið) tengjast öðrum vinkonum mínum og við vorum alls 11 og þetta var bara rosalega gaman og núna er ég voða spennt að sjá hvort að skvísurnar þori eitthvað að tala saman innbyrðis án mín... en til þess var leikurinn eiginlega gerður.
Ég hló alveg rosalega mikið.
Ég drakk líka slatta og fékk svo sannarlega að finna fyrir því í gær...
Ég var meira að segja svo úr sambandi að ég tók símann minn rafmagnslausan með mér í vinnuna en ekkert hleðslutæki og það þýddi það að ég eyddi drjúgri stund, þegar ég kom heim í gærkvöldi, í að lesa og hlusta á skilaboð.
Já og svara þeim líka. Nema einu sem ég gleymdi en ég reddaði því í dag.
eníveis, helgin var góð en vinnuvikan framundan er frekar óspennandi vegna þess að vinnan mín er bara hundhelv...leiðinleg þannig að hér með óska ég eftir vinnu!
Ef einhver hefur einhver sambönd og veit um eitthvað gott handa mér... ;o)
þar til síðar, túttilítú!
já, ég held það barasta.
ég ákvað að drífa mig á LBS eftir vinnu því ég þurfti svo svakalega mikið að komast á netið til að gera ýmislegt (erum ekki en búin að redda nettengingu á nýja staðinn) en nú sit ég hér fyrir framan skjáinn (við hliðina á gaurnum sem kann ekki fingrasetninguna og hamrar á hvern einasta staf af öllum kröftum og hann er sko að skrifa ritgerð eða eitthvað - ég bíð bara eftir því að hann fari í gegnum lyklaborðið...)... bíddu hvar var ég?
jú, ég sit hér fyrir framan skjáinn og er alveg blanco. Veit ekkert í minn haus hvað ég ætlaði að gera á netinu. Kannski er ég bara netfíkill og verð að vera nettengd...?
Annars er bara allt fínt að frétta. Píparinn er loksins kominn til að græja lagnirnar heima eftir að við biðum og biðum og biðum eftir honum til að geta tengt þvottavélina en reyndar gáfumst við upp á að bíða og reyndum að tengja og þá kom í ljós að það var bara heitt vatn í boði... og við lentum líka í svona senu þar sem kraninn þeyttist af og vatnið sprautaðist beint uppí loftið - voða fallegur gosbrunnur - og ég reyndi að halda fyrir (jamm, ekta ljóska) og gargaði á David að koma og skrúfa fyrir!
Hann kom og sagði: "Skrúfa fyrir hvað?"
og ég svaraði: "Ég veit það ekki, bara eitthvað!"
Þetta er soldið fyndið svona eftir á.
og við fengum líka miða á Iron Maiden, liggaliggalái! 91 dagur!
