jólalús

Við skruppum skottúr í Kringluna í gær því við áttum þangað nokkur erindi, meðal þeirra var að koma við í apótekinu. Nú er búið að breyta því og það er orðið risastórt með svaka ilmvatns-/snyrtivöru-eitthvað fremst. Við komum inn og ætluðum að ganga í gegnum þessa fínerísdeild og beint inn í apóteksdeildina því við vorum bæði þreytt og langaði bara heim.
Við erum varla komin 5 skref inn í parfumeríið og sýnum umhverfinu engan sérstakan áhuga þegar aðvífandi kemur ung, vellyktandi kona sem segir brosandi:
"Get ég aðstoðað ykkur?" og hugsaði væntanlega með sér að hún gæti nú aldeilis látið David kaupa eitthvað vellyktandi handa mér...
"Já" svaraði ég, "hvar finnum við lúsakamb?"
Greyið konan, hún fölnaði undir farðanum og tók eitt skref frá okkur og stamaði:
"Öhh, þa-a-að er þa-a-arna innar" og benti inn í apótekið.

Já, svona er að eiga kærasta sem vinnur á leikskóla.

riiing-riiing! riiing-riiing!

símamálin komin í lag! fannst það blóðugt en það endaði með því að ég keypti nýjan síma og get nú farið að blaðra og smessa á fullu aftur.
Þið sem þekkið mig megið endilega senda mér smákveðju með sms því símaskráin mín hvarf auðvitað um leið og síminn og maður er alveg hættur að geta munað símanúmer eftir að þessir b...aðir símar fóru að muna þau fyrir mann...

já og ekki gleyma að setja nafnið ykkar undir kveðjuna svo ég viti nú hver á hvaða númer :o)

vetur...

er þegar maður vaknar á morgnana og fer í vinnuna í myrkri. Líka þegar maður mætir ekki fyrr en kl. 10:30...