Spenningurinn í algleymingi
Við skötuhjúin á Bárunni höfum beðið spennt eftir að “vinsælasti sjónvarpsþáttur í heimi”* hæfi aftur göngu sína á Skjá einum eftir að nýja sjónvarpið okkar opnaði hann fyrir okkur aftur. Í gær hófst svo gleðin og við sáum vin okkar Horatio Caine loksins aftur og þvílík gleði! Hann hefur ekkert breyst og er alveg einsog þegar við sáum hann síðast.
Nú megið þið ekki misskilja mig, galdurinn er að horfa á þennan þátt sem grínþátt. Fyrsta atriðið er alltaf best, þið vitið áður en að kynningin á þættinum kemur. Þá er hann alltaf á vettvanginum þar sem glæpurinn átti sér stað og hann á alltaf síðustu setninguna. Hádramatískur einsog honum einum er lagið. Það er líka alveg merkilegt hvað hann snýr oft baki í fólk sem hann talar við eða horfir bara alls ekki á það.
Ég veit ekki með ykkur en okkur finnst hann alveg drepfyndinn og frábært að herma eftir honum. Þegar við erum í stuði þá endurtökum við allar línurnar hans og hlæjum svo einsog bavíanar.
Ég mæli með því að prófa það.
*mig langar rosalega að vita hvert úrtakið var til að fá þessa niðurstöðu, trúi því engan veginn að þetta standist.