vinir
Það er merkilegt hvað lítil atriði geta vakið mann til umhugsunar um ýmislegt og ég varð fyrir svoleiðis upplifun um daginn. Nánar tiltekið á júródaginn. Það var að sjálfsögðu partí og þar var mjög gaman. Fylgst með keppninni, borðaður góður matur og drukkinn bjór og fleira. Sem sagt svakastuð! Ein vinkvenna minna er hjúkrunarfræðingur og hún ætlaði að koma og tjútta með okkur en þurfti að vinna eitthvað lengur og það endaði með því að hún kom ekki fyrr en um miðnætti og var ekki í mesta stuðinu því hún var þreytt eftir langan vinnudag, hafði verið að vinna frá kl. 8. Hún tók nú samt þátt í stuðinu með okkur og einhver spurði hana hvað hún hefði nú eiginlega verið að gera í vinnunni úr því að hún losnaði ekki fyrr en svona seint og hún svaraði:
Ég var að hnoða.
Og það var ekki brauð sem hún var að hnoða.
Þessi setning situr í mér ennþá. Hún vakti mig til nánari umhugsunar um það hvað hún og aðrir hjúkrunarfræðingar fást við í sínu starfi. Maður hefur oft bara einhvers konar yfirborðskennda tilfinningu fyrir því hvað fólk í kringum mann er að gera ef maður hefur sjálfur ekki þekkingu á þeirra sviði. Eins og ég hef hugsað um hjúkrunarfræðinga: þeir sinna sjúkum sem er auðvitað alveg rétt en ég hef ekkert pælt meira í því en þetta stutta, einfalda svar hennar lét mig sjá starf hennar í nýju ljósi.
Annar vinur minn er hotshot-endurskoðandi og vinnur hjá einu stærsta fyrirtækinu á landinu. Hann tók frekar illa í það þegar ég spurði hann hvort hann vildi ekki leika sama leik og gaurinn hjá Landsímanum og dreifa nokkrum millum til okkar, vinanna. Hann sagði að það borgaði sig ekki.
Þannig að ég held bara áfram í minni vinnu á sambýlinu...
Annars rölti ég uppá Esju í góða veðrinu í dag og tók svo stuttan sundsprett í Kópavogslauginni. Ef svona dagur er ekki endurnærandi...