dagar enn.
Ég vildi bara að þetta væri búið, því þá gæti ég eytt minni tíma í nýju vinnunni (sem bráðum verður VinnaN) og meiri tíma heima að lesa. Ég er nefnilega að lesa svo spennandi bók og í gær, áður en ég fór að sofa, var ég búin að ná toppinum á Everest og aftur komin niður í fjórðu búðir, hálf rugluð af þreytu og súrefnisskorti og algjörlega ómeðvituð um að 19 manns væru föst í hlíðum tindsins útaf óveðrinu.
Jamm, ég er að lesa Á fjalli lífs og dauða (Into Thin Air) eftir Jon Krakauer. Fékk hana lánaða hjá frænku minni sem lánaði mér líka þessa. Þeim ber nefnilega ekki saman um atburði og annað, segir hún og það er gaman að sjá mismunandi skoðanir og upplifun manna.
Ég man eftir þessum leiðangrum, fyrir akkúrat 10 árum, í apríl/maí 1996. Ég man eftir þessu af því að í einum þeirra var dönsk kona sem var fyrst danskra kvenna til að ná toppnum á Everest og þarafleiðandi mikil umfjöllun um þetta í fjölmiðlum í DK. Hún skrifaði einmitt bók um þessa lífsreynslu og ef ég verð ekki komin með nóg eftir að hafa lesið bæði Krakauer og Boukreev, þá verð ég mér kannski úti um bókina hennar Lenu líka.
Eníveis, vinnan kallar.