Hringja í mann rétt fyrir hádegi, plata mann út í hádegismat í sólinni og láta mann kveljast á loftlausri skrifstofunni eftir hádegið á meðan úti er sumar og sól (ekki algeng blanda á Íslandi í augnablikinu).
Ég ætla að hætta að vinna klukkan 3 í dag og njóta veðurblíðunnar í garðinum heima.
Takk yðar hátign.
afmælisdeginum hennar Berglindar ákvað ég að henda þessum hlekk á Nornabúðina inn á síðuna mína.
Til hamingju með afmælið, Berglindin mín!
ps. svo fer ég líka bráðum að taka til hérna inni, hef verið svo upptekin við að taka til á Bárunni...
Leiðsögumaður var með hóp erlendra ferðamanna á leið um landið okkar. Á ónefndum stað sáu þeir fýl fljúga um og spurðu túristarnir hvað þessi fugl héti. Leiðsögumaðurinn var ekki klár á enska nafninu en svaraði um hæl:
„Well, this is an elephant with a 'y'.“
Á maður virkilega að taka þetta fólk alvarlega og veita því atkvæði? Ég meina, það er fyndið að Silvía Nótt skuli gera þetta en ég tek hana heldur ekki alvarlega.
Þar sem ég er komin með nett ógeð á sjálfri mér, aukakílóum og hreyfingarleysi (kannski frekar hreyfingarleti) þá skráði ég mig á svona stelpunámskeið í einni af líkamsræktarstöðvum borgarinnar. Það er mjög gaman og gengur bara vel, svona eftir fyrstu vikuna. Í gær lét hún okkur sippa og sippa og sippa og sippa. Ég hef ekki hoppað svona mikið síðan í janúar 1990 þegar Stefan nokkur Krisping byrjaði fyrstu karateæfinguna með þeim orðum sem titillinn vísar í.
Eníveis, elsku, stóru kúlukálfarnir mínir eru núna í einum hnút og ég þarf helst að teygja á þeim á tveggja klukkustundarfresti eða eitthvað álíka. Þetta eru klárlega þeir vöðvar í mínum líkama sem hafa minnstu teygjuna og það hefur alltaf verið þannig. Reyndar fann ég mikinn og góðan mun á þeim eftir jóganámskeið sem ég fór á fyrir tæpum tveimur árum en að sjálfsögðu hef ég verið löt að halda því við. Ætti kannski bara að skella mér í jóga aftur... hmmm...
* lesist með sænskum hreim og nb! mjög mikilvægt að lesa 'jumping' sem 'yumping'...
Blóm í vinnuna, gjafakort í Mál og menningu, eftirmiðdagslúr með kisunum, thailenskur matur í góðum félagsskap, einn bjór á Ölstofunni, allskyns kossaflengs og faðmlög, skriflegar og símleiðis hamingjuóskir og fallegt veður var meðal þess sem ég fékk að njóta á afmælisdaginn minn.
Takk fyrir mig.
Ég get ekki neitað því að það var ákveðinn léttir að vakna í morgun og finna að ég átti allskonar aðrar hugsanir í kollinum en hvernig væri best að skipuleggja vinnudaginn til að fá sem mest útúr honum á báðum stöðum og samt ná heim fyrir kvöldmat. En það fylgir því vissulega ákveðinn söknuður að vera hætt í Hátækni því að ég hef aldrei unnið með jafnmikið af skemmtilegu og léttklikkuðu fólki á einum stað.
Ég var reyndar svo búin á því í gær, sjálfsagt einhvers konar spennufall og uppsöfnuð þreyta, að ég var komin upp í rúm kortér yfir átta og fór því ekki í afmælispartíið í gær.
Nú er ég mætt aftur í vinnuna til að vinna eins og hestur að klára stóra verkefnið sem við eigum að skila á mánudaginn þannig að eðlilegt líf hefst ekki aftur fyrr en á þriðjudag.
jessörííí! í dag er síðasti tvöfaldi vinnudagurinn minn og er það vel.
... það gengur ágætlega á Everest en áfall að vakna og frétta það að fullt af fólki hafi ekki skilað sér og að einhverjir hafa dáið. Ég veit ekki af hverju ég upplifi þessa bók svona sterkt.
... ég er að hugsa um að taka hana Garún vinkonu mér til fyrirmyndar og svara öllum kommentum sem ég fæ á síðuna mína. Hef bara gert það eftir hentugleika hingað til.
... í kvöld er svo fyrsta afmælisveislan af nokkrum sem eru framundan á næstu dögum.
... og þessu gleymdi ég alveg í gær (skammskamm Elísabet!):
Til hamingju með afmælið Sigurborg og Dögg
bróðir minn elskulegur lánaði okkur skötuhjúum bílinn sinn til afnota um óákveðinn tíma þar sem hann er kominn með nýja vinnu og fékk þar bíl til sinna afnota. Einn maður hefur ekkert við tvo bíla að gera þannig hann semsagt lánaði okkur sinn eigin bíl.
Sem er stór, amrískur bensíngleypir þannig að maður er ekkert mikið að rúnta á honum af gamni sínu, enda á ég þetta líka forláta strætókort sem rennur ekki út fyrr en á laugardag (dugar akkúrat til að klára gömlu vinnuna).
Eníveis, við þurftum að skreppa alla leið út á Keflavik International Airport í morgun til að sækja vinkonu okkar sem var að koma frá BNA og til þess að vera viss um að komast báðar leiðir klakklaust, þá keyptum við bensín í morgun. Fyrir kr. 127 og einhverja aura lítrann!!!
Svo þegar ég fletti núna uppá mbl þá er barasta búið að lækka bensínverð allsstaðar. Já, fussumsvei segi ég bara!!!
er bara að velta fyrir mér, getur ropi verið hrokafullur?
það er gaur að vinna með mér og svona almennt séð er hann yfir aðra hafin (að eigin mati) og ég sver það, ég heyri það þegar hann ropar. Sem hann gerir hátt og snjallt á hverjum degi. Og ég fæ svona vibbahroll í hvert sinn.
ef þið hafið horft á sænsku fangelsisþættina í vetur, Häktet, þá var þar gaur sem var síétandi og ég get ekki að því gert að þessi samstarfsmaður minn minnir mig á þennan sænska. Ekki alveg jafnógeðslegur en eiginlega alveg jafnóaðlaðandi.
just wondering...
dagar enn.
Ég vildi bara að þetta væri búið, því þá gæti ég eytt minni tíma í nýju vinnunni (sem bráðum verður VinnaN) og meiri tíma heima að lesa. Ég er nefnilega að lesa svo spennandi bók og í gær, áður en ég fór að sofa, var ég búin að ná toppinum á Everest og aftur komin niður í fjórðu búðir, hálf rugluð af þreytu og súrefnisskorti og algjörlega ómeðvituð um að 19 manns væru föst í hlíðum tindsins útaf óveðrinu.
Jamm, ég er að lesa Á fjalli lífs og dauða (Into Thin Air) eftir Jon Krakauer. Fékk hana lánaða hjá frænku minni sem lánaði mér líka þessa. Þeim ber nefnilega ekki saman um atburði og annað, segir hún og það er gaman að sjá mismunandi skoðanir og upplifun manna.
Ég man eftir þessum leiðangrum, fyrir akkúrat 10 árum, í apríl/maí 1996. Ég man eftir þessu af því að í einum þeirra var dönsk kona sem var fyrst danskra kvenna til að ná toppnum á Everest og þarafleiðandi mikil umfjöllun um þetta í fjölmiðlum í DK. Hún skrifaði einmitt bók um þessa lífsreynslu og ef ég verð ekki komin með nóg eftir að hafa lesið bæði Krakauer og Boukreev, þá verð ég mér kannski úti um bókina hennar Lenu líka.
Eníveis, vinnan kallar.
dagar eftir í tvöfaldri vinnu... þetta er allt að koma.
Mér bauðst að fá boðsmiða á (forsýningu?) á MI:III annað kvöld en ég afþakkaði. Ég veit ekki hvað það er en ég er hreinlega komin með óbeit á Tom Cruise. Ég hef svo sem alveg upplifað það áður að missa áhugann á einhverjum leikara þannig að maður hættir að eltast við myndir með viðkomandi en heldur samt áfram að horfa á gömlu myndirnar. En svoleiðis er það ekki með TC - ég hreinlega get ekki hugsað mér að horfa á neitt með honum, hvorki nýtt né gamalt. En það er alltílagi, ég sakna hans ekkert.
dagar eftir í Hátækni. Sem er eiginlega alveg 4 dögum og mikið fyrir mig núna, er nefnilega alveg búin að fá nóg af ofurvinnu í bili.
Já, niðurtalningin er hafin!
æ, hvað mig langar mikið að vera allt annarsstaðar en í vinnunni í dag. Mig langar að fá mér ís, fara í gönguferð í Esjunni eða Heiðmörk, hitta skemmtilegta fólk eða bara vera úti og njóta maísólarinnar! En í dag á ég ekkert val, verð að vinna.
Það eru bara 4 tvöfaldir vinnudagar eftir!!! Síðasta vinnudagurinn í Hátækni er á föstudaginn og það er svooo ljúft!
Annars eru bara ammli og meiri ammli framundan, 6 manneskjur sem ég þekki vel eiga afmæli á næstu 10 dögum...
Til hamingju með það afmælisbörn!
Síðar:
Ég heyri í lúðrablæstri 1. maí göngunnar inn um gluggann minn. Mig langar ennþá út.
Enn síðar:
Ég ætla út núna.
Út í maírigninguna,
sólin gafst uppá að bíða eftir mér.
Við skötuhjúin á Bárunni höfum beðið spennt eftir að “vinsælasti sjónvarpsþáttur í heimi”* hæfi aftur göngu sína á Skjá einum eftir að nýja sjónvarpið okkar opnaði hann fyrir okkur aftur. Í gær hófst svo gleðin og við sáum vin okkar Horatio Caine loksins aftur og þvílík gleði! Hann hefur ekkert breyst og er alveg einsog þegar við sáum hann síðast.
Nú megið þið ekki misskilja mig, galdurinn er að horfa á þennan þátt sem grínþátt. Fyrsta atriðið er alltaf best, þið vitið áður en að kynningin á þættinum kemur. Þá er hann alltaf á vettvanginum þar sem glæpurinn átti sér stað og hann á alltaf síðustu setninguna. Hádramatískur einsog honum einum er lagið. Það er líka alveg merkilegt hvað hann snýr oft baki í fólk sem hann talar við eða horfir bara alls ekki á það.
Ég veit ekki með ykkur en okkur finnst hann alveg drepfyndinn og frábært að herma eftir honum. Þegar við erum í stuði þá endurtökum við allar línurnar hans og hlæjum svo einsog bavíanar.
Ég mæli með því að prófa það.
*mig langar rosalega að vita hvert úrtakið var til að fá þessa niðurstöðu, trúi því engan veginn að þetta standist.
Brúðkaupið á laugardaginn var alveg stórskemmtilegt og gaman að sjá nánast alla móðurfjölskylduna saman komna á einum stað. Ég er nefnilega ekki eins frændrækin einsog ég vildi vera. Það stendur allt til bóta og batnandi manni er best að lifa.
Í gær fór lítið fyrir vinnu einsog áformað hafði verið en hinsvegar fór meira fyrir þynnku og afslöppun. Já, ég var ekki mjög hress þegar ég vaknaði í gær en það lagaðist þegar leið á daginn en ég ákvað samt að njóta þess að gera mest lítið og dagurinn fór að mestu í sjónvarpsgláp og kattaklapp. Enda vaknaði ég fersk í morgun, tilbúin að takast á við næstsíðustu löngu vinnuvikuna mína. Núna get ég farið að telja niður!
í gær var keiluferð með vinnunni (gömlu), í dag er brúðkaup frænku minnar, á morgun er afslöppun og smá vinna.
akkúrat núna: að lesa yfir ritgerð fyrir D
samkvæmt mbl.is fraus vetur og sumar saman þannig að það ætti að vera von á góðu sumri. Það er allavega bjart og fallegt í dag.
Takk fyrir veturinn!
