vinir

Það er merkilegt hvað lítil atriði geta vakið mann til umhugsunar um ýmislegt og ég varð fyrir svoleiðis upplifun um daginn. Nánar tiltekið á júródaginn. Það var að sjálfsögðu partí og þar var mjög gaman. Fylgst með keppninni, borðaður góður matur og drukkinn bjór og fleira. Sem sagt svakastuð! Ein vinkvenna minna er hjúkrunarfræðingur og hún ætlaði að koma og tjútta með okkur en þurfti að vinna eitthvað lengur og það endaði með því að hún kom ekki fyrr en um miðnætti og var ekki í mesta stuðinu því hún var þreytt eftir langan vinnudag, hafði verið að vinna frá kl. 8. Hún tók nú samt þátt í stuðinu með okkur og einhver spurði hana hvað hún hefði nú eiginlega verið að gera í vinnunni úr því að hún losnaði ekki fyrr en svona seint og hún svaraði:

Ég var að hnoða.

Og það var ekki brauð sem hún var að hnoða.
Þessi setning situr í mér ennþá. Hún vakti mig til nánari umhugsunar um það hvað hún og aðrir hjúkrunarfræðingar fást við í sínu starfi. Maður hefur oft bara einhvers konar yfirborðskennda tilfinningu fyrir því hvað fólk í kringum mann er að gera ef maður hefur sjálfur ekki þekkingu á þeirra sviði. Eins og ég hef hugsað um hjúkrunarfræðinga: þeir sinna sjúkum sem er auðvitað alveg rétt en ég hef ekkert pælt meira í því en þetta stutta, einfalda svar hennar lét mig sjá starf hennar í nýju ljósi.

Annar vinur minn er hotshot-endurskoðandi og vinnur hjá einu stærsta fyrirtækinu á landinu. Hann tók frekar illa í það þegar ég spurði hann hvort hann vildi ekki leika sama leik og gaurinn hjá Landsímanum og dreifa nokkrum millum til okkar, vinanna. Hann sagði að það borgaði sig ekki.
Þannig að ég held bara áfram í minni vinnu á sambýlinu...

Annars rölti ég uppá Esju í góða veðrinu í dag og tók svo stuttan sundsprett í Kópavogslauginni. Ef svona dagur er ekki endurnærandi...

líf eftir prófin...

er letilíf!
amk ef maður á svo 1 viku í sumarfrí strax á eftir.

Þannig var það einmitt hjá mér. En nú er ég farin að vinna aftur þannig að maður er farinn að vakna til lífsins og fylgjast með bloggi annarra aftur og ekki seinna vænna en að fara að uppfæra sitt eigið... hafið þið saknað mín?

ég hef nú ekki alveg legið í leti þessa viku - eða tvær vikur sem eru liðnar frá prófum. Ég er búin að fara á rúntinn austur fyrir fjall og drekka þar kaffi í lítratali hjá bændum, hestamönnum og hótelstýrum, ég er búin að taka rúntinn uppí Borgarfjörð og það mas tvisvar. Í fyrra skiptið var það með samnemendum mínum og það var bara ansi gaman.
Og ég komst að því að það er fullt af sætum strákum í íslenskunni. VEEIII!!!
en það eru líka næstum því jafnmargir strákar sem taka í vörina: OOOJJJJ!!!! PÚÚÚ!!!
En ferðin var mjög góð og eitt af betri atriðunum var landbúnaðarkapphlaupið sem var haldið fyrir okkur á Hvanneyri! Ég var valin í stelpuliðið og varð í 5. sæti. Sem var reyndar næstneðsta sætið. Það er allt #$%#% rúllubagganum að kenna. Hvaða heilvita borgarbúi getur vippað sér léttilega yfir rúllubagga sem er næstum því jafnhár manni sjálfum? EKKI ÉG!

Hin Borgarfjarðarferðin mín var eiginlega Langjökulsferð en við keyrðum í gegnum Borgarfjarðardali á leiðinni tilbaka. Gaman að komast aðeins uppá jökul og það var mun skárra veður en síðast þegar ég fór á Langjökul og fór á snjósleða í stingandi rigningu og skyggnið var 2 metrar. Það var nú reyndar ekki mikið betra skyggni núna en ekkert að veðri. Það besta var samt þegar við vorum á niðurleið aftur og allt var hvítt í kringum okkur. Þá birtist allt í einu snjósleði við hliðina á okkur og bankaði í rúðuna hjá Jóa bílstjóra (sá hinn sami og henti Brynku í sjóinn ca 12 klst síðar). Jói stöðvaði bílinn og skrúfaði rúðuna niður og vélsleðagæinn kom nánast hálfur inn í bílinn og sagði:
,,Geturðu nokkuð sýnt mér á tölvunni hvar við erum? Ég er nefnilega með vélsleðahóp og við erum farin að fara í hringi!"

Við litum aftur fyrir bílinn og sáum þá ca 30 vélsleða og á hverjum voru 2 menn. Gæinn fékk þær upplýsingar sem hann vildi og brunaði af stað aftur með hópinn í halarófu á eftir sér. Manni finnst nú ótrúlegt að þessir gæjar séu ekki með amk 1 GPS-tæki í svona ferðum því veðrið getur breyst svo snögglega. Örstuttu seinna vorum við svo komin niður úr skýjunum aftur.
Það var nú frekar svekkjandi að horfa uppá jökulinn þegar við vorum komin niður og sjá að það var að létta til...

amma mín...

og nafna, hefði orðið níræð í dag, blessunin, hefði hún lifað. Til hamingju með það, amma! Hún fussaði einmitt og sveiaði fyrir rúmum 29 árum yfir að mamma hefði ekki haldið (mér) í sér til 13. maí...

jess!

prófin eru búin!!!
- og skýin eru komin!

Ég held að ég sé bara nokkuð sátt við prófframmistöðu mína, amk eins og er, það gæti breyst þegar ég fæ einkunnirnar. Svaraði bara öllu nokkuð vel nema einni spurningu í norrænni trú í gær þar sem ég gleymdi að minnast á mikilvægi mjaðarins í tengslum við blót... sem er eiginlega alveg grátlegt því að það má tengja mjöðinn við hefðina sem hefur skapast í kringum jólabjórinn frá Tuborg í Danmörku.

mmm... mig langar í julebryg!

góðviðrisdagur þrjú

og próf 2 er framundan... leggst ekkert alltof vel í mig en maður gerir sitt besta og ég er full fyrirheita um minni vinnu næsta vetur og jafnari lærdóm! Hvenær skyldi maður nú læra þetta?

Ég vildi benda ykkur á það að það er ekki alveg jafn gott veður í dag og um helgina, vindurinn er kaldari og meiri enda eru veðurguðirnir að búa sig undir slagveður og leiðindi sem munu dynja á landinu seinni part þriðjudags eða á miðvikudaginn. Þá hefst nefnilega eiginlegt sumarfrí mitt.

Til þess að koma í veg fyrir slagveður og leiðindi og fá áframhaldandi sól og blíðu vil ég benda fólki á að heita á þrumuguðinn Þór því það er jú hann sem stjórnar veðri og vindum! Ef mér gengur vel í prófinu (norræn trú) þá getur verið að hann blessi mig (og allt landið) með góðu veðri í sumarfríinu mínu og vonandi lengur. Þannig að ef þið eruð ekki nógu heiðin til að heita á Þór, þá skuluð þið bara heita á mig fyrir góðan prófárangur og ég kem áheitunum áfram...

ein ég sit...

og læri
inní stóru húsi
enginn kemur að sjá mig
nema litla músin...

Að sitja Bókhlöðunni þegar veðrið er svona gott er ekki það skemmtilegasta sem ég geri. Kvart og kvein! Sem betur fer er bara opið til kl. 17:00 í dag.
Ég bæti mér þetta upp með því að fá mér góðan ís á heimleiðinni... mmm...

hjálp!

er einhver sem getur tekið 24 upp fyrir mig í kvöld? er ekki með Stöð 2 lengur og er orðin gjörsamlega húkd á þessum þáttum...
Anyone? Anyone?

veðurspáin...

...mín var alls ekki svo vitlaus. Besta veðrið sem hefur komið í vor var einmitt í dag. Þegar ég hef akkúrat ekki haft neinn tíma til að njóta þess, næsta próf er jú á mánudaginn. Gangi mér vel!

one down, two to go...

þá er fyrsta prófið búið og það gekk alveg ágætlega, held ég, þótt maður hefði alveg getað gert betur. Einbeitingin var frekar slök síðari klukkutímann og ekki á það bætandi að fólk væri í sífellu að fara út. Það borgar sig ekki að fara þreyttur og illa sofinn í próf, svo mikið er víst.
Best að fara að læra fyrir næsta próf!

Og ég er líka búin að kjósa.

kakan í ofninum...

kakan í ofninum er þar af því að ég á afmæli í dag! Mér leyfist samt ekki að halda almennilega uppá það strax því það er próf á morgun – og svo strax aftur á mánudag og þriðjudag en þá er ég líka búin í bili.

Þessi dagur hefur bara byrjað vel, fékk hamingjuóskir í morgun um kl. 7 þegar ég mætti í ræktina! Maður skráir sig inn með korti með segulrönd og í morgun þegar ég kom þá heyrðust einhverjir skruðningar í tölvunni þegar ég skráði mig inn og stelpan í afgreiðslunni sagði ‘Til hamingju með afmælið’ við mig. Það var ferlega notalegt. Svo hringdi bróðir minn frá Svíþjóð líka áðan. Ekki það að hann sé svona góður í að muna afmælisdaga heldur er hann með dagbók í gemsanum sínum sem pípir og minnir hann á þegar einhver á afmæli... 20°C hjá honum í dag.

Jæja, kakan kallar og svo er það lærdómur þangað til seinni partinn!

auglýst eftir veiðikennara!

eftir ítrékaðar ábendingar um að það er fullt af silung í vatninu sem er við skálann sem ég ætla að passa í sumar þá hef ég tekið þá ákvörðun að læra að veiða svo ég geti nú fengið mér grillaðan silung reglulega... Þannig að hver býður sig fram í veiðikennslu? Anyone? Anyone?

GLEÐILEGT SUMAR!

já, það virðist vera komið hálfgert sumar hérlendis í kjölfar sumardagsins fyrsta sem var á fimmtudaginn var, aldrei þessu vant. Hins vegar er ég með veðurspá fyrir næstu 3 vikurnar:

Það verður gott veður fram til 13. maí (síðasta prófið mitt) eftir það fram til 20. maí verður slagveður og þess háttar (sumarfríið mitt) en svo kemur sæmilegt veður aftur. Amk þá þrjá daga í viku sem ég verð að vinna út júní. Bestu dagarnir verða 9.-13. maí og 21. maí.

Ég er nokkuð viss um að þetta er ekkert verri veðurspá en þær sem Veðurstofan gefur út reglulega.

bloggleti

Ég veit að ég hef verið frekar slök í blogginu undanfarið en það hefur verið frekar mikið að gera.
Vinna, skóli og félagslíf.
Já, ótrúlegt en satt þá hefur félagslífið verið nokkuð aktívt miðað við undanfarna mánuði... En það er líka svo týpískt að það gerist allt á sama tíma.
Eins og núna. Er að skrifa ritgerð sem ég á að skila á mánudaginn og eftir það tekur við önnur ritgerð sem á að skila strax eftir páska. Um leið er svo nóg hjá mér að gera á öðrum sviðum; um síðustu helgi fór ég að sjá Veisluna í Þjóðleikhúsinu - það var alveg stórkostleg sýning; á fimmtudaginn var skólaferð á Laxdæluslóðir - það var líka mjög gaman; í gær var ég á blárri árshátíð þar sem ég var líka í árshátíðarnefnd og það var mjög gaman. Í kvöld er það svo leikhús aftur. Í þetta sinn á að sjá Allir á svið, líka í Þjóðleikhúsinu.

Ég verð aðeins aðsegja frá því hvað mér finnst gaman að skrifa ritgerðir. Ég kemst einhvern veginn á flug og ef maður er með spennandi efni og góðar heimildir, þá skrifar ritgerðin sig nokkurn vegin sjálf. Ég held að ég skilji hvað rithöfundar eigi við þegar þeir segja að sögurnar þeirra skrifa sig sjálfar og að persónurnar öðlist sjálfstætt líf. Auðvitað þarf maður að lesa og pæla í efninu en um leið og maður fær rétta sjónarhornið þá stingur maður sér á kaf og veit ekki fyrr en allt er búið. Amk upplifi ég þetta svona.
Og mér finnst þetta svo gaman!

Best að halda áfram að skrifa um örlagavefi í norrænni trú og hætta að vefa hérna...

svarið...

við hinni æsispennandi spurningu um óvenjuháan meðalaldur í bíósalnum er:

Þegar 2 gsm-símar eða fleiri hringja fyrir hlé. Með Nokia-hringingunni.

eitt enn um Nóa

Dagur Kári leikstjóri og handritshöfundur er sami maðurinn og stóð á bakvið 'dönsku' Thule-auglýsingarnar hér um árið. Húrra fyrir því!

fordómar

Ég komst að því um helgina, mér til mikillar skelfingar, að ég er fordómafull gagnvart Íslendingum. Ekki öllum Íslendingum þó, heldur þeim sem eru 'að meika það' hérlendis sem erlendis. Ég sem hélt að ég væri ekki svoleiðis en svo er ég bara eins og kjarninn í þjóðarsálinni.
Það sem setti þessar pælingar af stað var kvikmyndin Nói albínói sem ég sá á föstudaginn og svo bókin Grafarþögn eftir Arnald Indriðason sem ég las um helgina. Mér fannst myndin ekki nógu góð, af því að ég var búin að ákveða það fyrirfram að hún væri það ekki.
Ég meina, einhver ungur Íslendingur sem fær fullt af verðlaunum í útlöndum, það getur ekki verið að hann sé að gera eitthvað sem vit er í. Er það nokkuð?
En ég hef nú samt hugsað mikið um myndina síðan ég sá hana og spekúlerað í henni. Ég sé alveg hvað útlendingar sjá í henni og af hverju hún hefur heillað fólk á kvikmyndahátíðum um alla Evrópu (og kannski víðar?) en minn 'innri mekanismi' (=íslenska þjóðarsálin) kemur í veg fyrir að ég láti heillast. Kannski af því að hún snertir þjóðarsálina í mér. Ég veit líka að ef þessi myndi væri frönsk, finnsk eða bara útlensk þá myndi ég örugglega vera í skýjunum yfir henni...
Ég er líklegast bara algjör snobbari fyrir evrópskum myndum.
Málið er líka það að við, Íslendingar, gerum miklu meiri kröfur til okkar fólks en til útlendinga. Amk á þessu sviði. Útlensk mynd sem er góð er sögð góð en íslensk mynd sem er góð er sögð sæmileg eða 'alltílagi' mynd. Íslendingar þurfa að sýna yfirburði til að geta fengið stimpilinn að þeir séu góðir, alveg sama hvaða gagnrýni og lof þeir fá í útlöndum.
Útlendingarnir vita hvort eðer ekki betur, þekkja ekki íslenskar aðstæður.
En það er bara alls ekki málið. Spurningin er hvort verkið snertir eitthvað innra með þér eða ekki.
Nói albínói er engu síður mjög góð mynd þótt ég sé sammála því sem ein vinkona mín sagði við mig; að hún sé að vissu leyti dæmigerð íslensk mynd með dæmigerðum íslenskum einfaratýpum.

Það var ekki bara myndin sjálf sem setti þennan þankagang af stað hjá mér heldur líka bókin Grafarþögn. Sem er íslensk glæpasaga. Mér hefur aldrei fundist þær virka. Einhvern veginn alltaf verið að heimfæra 'útlenskt samfélag' og 'útlenskar flækjur' upp á íslenskt samfélag sem er bara mikið minna og þolir það ekki. Amk ekki að mínu mati. Ég las t.d. bókina Nóttin hefur þúsund augu eftir Árna Þórarinsson fyrr í vetur og fannst hún engan veginn sannfærandi. Fannst hún vera algjört dæmi um áðurnefnda heimfæringu. Þetta var svosem ekkert alslæm bók, hún bara virkaði ekki á mig. Kannski af því að bækur/kvikmyndir um drykkfellda blaðamenn/spæjara sem eru í leit að eigin lífi um leið og þeir fást við einhverjar ráðgátur tengdar vinnunni hafa aldrei heillað mig.
Hins vegar finnst mér Grafarþögn vera mjög góð og vel skrifuð saga. Ég sé alveg fyrir mér að þetta er eitthvað sem gæti gerst í íslensku samfélagi. Glæpasögur verða að hafa einhverja samsvörun við þjóðfélagið sem þær eru skrifaðar í til þess að vera sannfærandi og þess að fólk, amk ég, kaupi fléttuna. Ég byrjaði að lesa Grafarþögn með sömu fordómum og ég horfði á Nóa albínóa. Ólíkt myndinni náði bókin strax að slökkva á þeim og ég gleymdi mér algjörlega við lesturinn. Ég hlakka til að lesa fleiri bækur eftir Arnald.

Þótt ég sé ekki ánægð með sjálfa mig fyrir að vera eins og snýtt beint útúr íslensku þjóðarsálinni þá er ég ánægð með að ég geri mér grein fyrir því og get verið meðvitaðari um að taka hlutina með opnara hugarfari.

Að lokum er hér ein spurning. Gáta. Alltaf gaman að fara í leiki! Hún er ekki mín, heldur bíófélagans míns og hljómar svona:
Hvernig veit maður að meðalaldur bíógesta er óvenjuhár í salnum sem maður situr í?

Svör óskast. Engin verðlaun í boði.

spennandi tilboð...

Ég fékk ansi spennandi tilboð í gær.
Þannig er að hún LadyMary hringdi í mig og bauð mér að koma með sér til Ástralíu í vor. Málið er nefnilega að hún þekkir einhvern gaur þar sem er alveg svakalega klár í blaki og ameríski fréttaþátturinn 60 Minutes ætlar að gera þátt/innslag um hann og buðu LadyMary einmitt að koma með. Og hún má taka einhvern með sér á þeirra kostnað og hún valdi mig. Við förum í maí, eftir prófin hjá mér og verðum í 1 mánuð. Ég ætla að fljúga í gegnum Köben á leiðinni til Ástralíu og í gegnum Ameríku á leiðinni tilbaka og koma við í New York!!!
Er þetta ekki frábært?
Mér fannst það. Alveg þangað til að ég vaknaði. Og fattaði hversu langsótt þetta er... Mig langaði helst að sofa til 20. júní.

Takk samt fyrir tilboðið, Marý.

skráningarvika

núna er skráningarvika í HÍ, þeas við erum að velja okkur námskeið fyrir næsta vetur og ég var einmitt að klára það áðan. Valdi mas 2 námskeið í þjóðfræðiskor (er í einu námskeiði þaðan núna), annað um norrænar goðsögur og hitt um munnlega hefð. Ég er öll á kafi í miðöldunum og því sem er eldra...
Reyndar er athyglisvert námskeið í boði í íslenskunni næsta vor sem heitir einmitt Blogg, blogg, blogg sem ég skráði mig líka í. Gaman að sjá hvað kemur útúr því.

aftur í fjöri...

jæja, ég hef nú ekki verið mjög aktíf á þessari síðu undanfarið og er það vegna þess að ég hef verið frekar óhress með sjálfa mig undanfarið... en er orðin hressari. Huxa að þetta hafi bara verið stress; fannst ég vera að svíkja sjálfa mig með því að gefa mér ekki tíma í það sem skiptir mig mestu máli, námið. Var að vinna alltof mikið en nú er ég búin að segja upp á einum stað, Kringlunni - HÚRRA fyrir því!!! Reyndar á ég 4 vinnudaga eftir þar en svo er það líka búið!
Og þvílíkur léttir.
Enda hef ég verið að hugsa um þetta alltof lengi en ekkert gert í því...

Svo er ég líka búin að ráða mig í sumarvinnu þannig að ég þarf ekki lengur að hafa áhyggjur af því... Verð skálavörður fyrir Ferðafélagið. Ætlaði reyndar að reyna að komast í fulla leiðsögn í sumar en hef ekki verið nógu dugleg að bera mig eftir því og ekki boðist mikið þar sem ég hef talað við fólk og eins og er hef ég hreinlega ekki 'overskud' til að eltast við það. Skálavarslan leggst líka bara vel í mig.
Þá get ég leikið svona 'loner-type' í einhverjum kofa uppi á fjöllum...

Fór í bíó í gær. Ein. Finnst mjög gott að fara ein í bíó en flestum finnst það undarlegt. Ég skil ekki alveg af hverju því ekki er maður að fara í bíó til að spjalla saman heldur til að upplifa myndina - eða er ég að misskilja eitthvað? Hef líka heyrt frá ansi mörgum að það sé 'hallærislegt að fara einn í bíó' enda fæ ég iðulega viðbrögð eins og:
,,Af hverju fórstu ein í bíó? Vildi enginn koma með þér? Af hverju hringdirðu ekki í mig?"
Ég fór ein í bíó af því að mig langaði til þess og talaði ekki við neinn.
Myndin sem ég sá í gær var The Hours og er hún mjög góð. Skil vel að Erna hafi verið lengi að átta sig á því að þetta væri Nicole Kidman sem Virginia Woolf. Ótrúlega góð í hlutverkinu, enda fékk hún óskarinn. Ótrúlega flott förðun líka.

Mig langar líka aðeins að tuða um hlé og ónúmeruð sæti! Þetta er eitthvað sem mér finnst óþolandi í íslenskum kvikmyndahúsum, troða hléi á viðkvæma staði inn í myndir til að selja meira popp!!! Þetta er BARA neikvætt í mínum augum því maður 'dettur útúr' myndinni og inn í einhverja nammi/smók-maníu og tapar oft tilfinningu fyrir myndinni. Þetta hefur oft eyðilagt myndir fyrir mér. Það er ekki ósjaldan að myndir 'eru betri fyrir hlé' og maður labbar svo út ósáttur við myndina. Oft á tíðum er þetta hléinu sjálfu að kenna því maður nær ekki að byggja upp þá stigmögnun sem myndin býður upp á og nær þar af leiðandi ekki 'klæmaxinu'. Þar af leiðandi verða myndirnar oft, að ósekju, 'frekar slöpp eftir hlé'.
Ég verð nú samt að segja það að pínulítill hluti af mér fagnaði hléinu í gær. Það sátu nefnilega 2 vinkonur 2 sætum frá mér sem voru endalaust að tala um myndina - og annað: ,,Jii, hvað strákurinn er sætur!" ,,Heldurðu að hún drepi sig?" ,,Hvað er að frétta að austan?" og þar fram eftir götunum.
Ég var ekki lengi að standa upp og færa mig í hléinu.

Eins finnst mér ótrúlegt að kvikmyndahúsin hérna hafi ekki tekið upp númeruð sæti. Það væri svo miklu, miklu þægilegra heldur en það er í dag. Það er alveg óþolandi að fara á myndir sem er uppselt á og þurfa að standa í kös við innganginn til að taka þátt í einhverri villimannslegri baráttu um góð sæti. Íslendingar kunna nefnilega ekki að standa í röð. Hjá okkur gildir víst ekki lögmálið 'fyrstir koma - fyrstir fá' heldur frekar þetta: 'sá sem er feitastur og frekastur fær'.

á meðan ég man...

þá vil ég hvetja alla til að sjá ljósmyndasýninguna Jörðin séð frá himni eftir franska ljósmyndarann Yann Arthus-Bertrand sem verður sett upp á Lækjartorgi í sumar. Ég sá þessa sýningu á Kongens Nytorv í Köben sumarið 2001 og var alveg heilluð.