SJÁLFSBLEKKING, OVER!

Ég komst að því mér til mikillar skelfingar í gær að ég er orðin kaffifíkill! Ég hef nefnilega alltaf haldið því fram að ég væri það ekki og að mér fyndist gott að drekka kaffi til að halda mér vakandi ef ég er þreytt/syfjuð. Jú, og líka eftir góðan mat, þá er mjög gott að fá sér bolla af sterku kaffi og annaðhvort súkkulaðibita eða koníaksstaup með...

Ég áttaði mig hins vegar á því í gær að ég er ekkert almennilega vöknuð fyrr en ég er búin að fá fyrsta kaffiskammtinn. Enda hresstist ég um allan helming þegar ég var búin að hella uppá í gær og sötra einn bolla af sterku kaffi. Þá fór ég einmitt að spá í það að ég er ekkert almennilega vöknuð fyrr en fyrsti kaffibollinn hefur runnið niður. Alveg sama þótt ég drífi mig í ræktina og svo sturtu áður en ég fer í skólann því ég bíð alltaf með óþreyju eftir fyrstu frímínútunum til að komast á kaffistofuna og fá fyrsta “skotið”. Þannig er það nú.

Það var ekki auðvelt að rífa sig á fætur rúmlega sjö í morgun eftir að hafa sofið til eitt í gær... sem er enn ein ástæðan fyrir því að mér leiðist að sofa fram yfir hádegi; þá er svo erfitt að rífa sig á lappir á réttum tíma daginn eftir!