tilgangur lífsins...?

vááá... maður er viðstaddur eina giftingur og fyrr en varir er maður farin að hugsa um framtíðina, tengsl vinanna, tilgang lífsins og allt það! Er þetta eitthvað sem gerist með aldrinum eða hvað?

Alla vega, um daginn fékk ég sent á netinu svona spurningalista sem maður að sjálfsögðu átti að senda áfram á alla sem maður þekkti. Venjulega hef ég ekki gaman af svona hlutum og þetta endar beint í ruslinu hjá mér án þess að ég líti tvisvar á það en þetta snérist sem sagt um að ég átti að svara spurningum um vini mína en ekki sjálfa mig og senda svo til þeirra mín svör um þá. Þetta fannst mér svolítið sniðugt og iðaði í skinninu af forvitni því ég gat varla beðið eftir því að sjá hverju vinir mínir svöruðu um mig, spurningum eins og 'hver er mesti ótti minn?' 'hvað var það fyrsta sem ég sagði við þig?' '´Trúi ég á guð?' og þar fram eftir götunum.
Skemmtilegast fannst mér þó að fá svar við spurningunni 'Er ég fyndin?' því allar (3 vinkonur sem svöruðu) sögðu að ég væri fyndin. Ég hef aldrei upplifað sjálfa mig sem fyndna manneskju og var alveg ægilega upp með mér! Ég er fyndin! Þetta var sko alveg frábært fyrir mitt litla egó.
Ég er fyndin!

Svo minntist ég eitthvað á þetta við Maríu vinkonu mína (ein af þeim sem svaraði) og sagði henni að ég hefði aldrei upplifað sjálfa mig sem fyndna.
Þá svaraði hún: ,,Þú ert ekki svona brandarakerling-fyndin"
,,Nú?" (ég soldið sár)
,,Nei, heldur er svo gaman að hlæja að þér. Það er svo auðvelt. Þú ert þannig fyndin."
,,Óóó..."

Þannig að þar hvarf nýfengin fyndni mín eins og dögg fyrir sólu.
Og málið er að ég veit alveg hvað hún er að tala um. Ég sé bara fyrir mér ferðina okkar Ernu til London fyrir nokkrum árum. Þegar við lentum á flugvellinum fékk ég afhenta lyklana (plastkort) að hótelherberginu okkar. Í rúllustiganum á leiðinni niður þá sveiflaði ég höndunum eitthvað með þeim árangri að annar lykillinn sveif í gegnum loftið og lenti á milli rúllustiganna tveggja og lá þar fastur, svona um það bil mitt á milli þessara tveggja hæða. Ég þurfti nú að reyna að bjarga málunum og ég held að ég hafi sjaldan séð nokkra manneskju hlæja eins mikið og hana Ernu þar sem hún stóð á neðri hæðinni og fylgdist með mér. Ég fór aftur upp með 'upp-rúllustiganum' og í 'niðurrúllustigann' og þegar ég var komin á móts við þann stað sem lykillinn okkar var fastur á milli stiganna þá snéri ég mér við og labbaði (hljóp) á móti stiganum og reyndi um leið að teygja mig yfir handriðið og ná bölv... lyklinum. Þetta gekk ekki alveg upp þannig að ég fór niður og upp aftur í aðra umferð af 'Björgum lyklinum'. Erna skemmti sér alveg konunglega og að lokum þá varð ég að gefast upp því ég var hreinlega ekki með nógu langa handleggi til þess að geta teygt mig yfir handriðið og ná lyklinum.
Ég held að Erna geti hlegið að þessu enn í dag.
Ég eiginlega líka en ég hefði nú frekar viljað vera áhorfandi...