námið

ég var að koma úr tíma hjá prófessor Helga Guðmundssyni og er full af metnaði í að gera einhverja stórkostlega hluti innan íslenskunnar! Maðurinn er alveg stórskemmtilegur. Hann nálgast efnið á allt annan hátt en maður er vanur frá öðrum kennurum og það vekur mann til umhugsunar. Það brennur svolítið við hérna í Árnagarði að maður sé talsvert mataður á efni. En ekki hjá Helga. Reyndar veit maður ekki alltaf hvað hann er að fara eða hvað maður á að vera að læra hjá honum í íslenskri málsögu því tímarnir snúast mikið um sögur sem hann segir okkur af hinum og þessum stóru köllum innan norrænnar fílólógíu. Og einhvern veginn tengir hann þessar frásagnir saman þannig að smám saman kemur einhver heildarmynd. Hann fær mann til að hugsa um hlutina og fyllir mann metnaði um að gera einhverjar flottar uppgötvanir. Amk mig.
Eins og ég sagði um daginn, þá ætlaði ég bara að byrja námið aftur í rólegheitum og láta þetta bara rúlla fram að BA-prófinu og hafði í sjálfu sér engan stórkostlegan metnað um að lesa íslensku næstu 10 eða 20 árin. Hugsunin var aðallega að klára prófið til að geta haldið áfram að mennta mig og/eða lifa lífinu. Það er bara svo gaman að vera kominn aftur hingað og á fullu í að læra nýja hluti og það skemmtilegasta við þetta allt saman er að íslenskan kveikir virkilega í mér.
Ég var eiginlega búin að gleyma því hvað mér finnst þetta gaman!
Skemmtilegast er þó líklega að ég finn að ég hef áhuga á að halda áfram innan íslenskunnar en þegar ég byrjaði hér í haust þá hafði ég enga hugmynd um hvar ég myndi enda eða hvaða leið ég myndi velja. Reyndar veit ég það ekki alveg ennþá en íslenskan er í efsta sæti. Reyndar dauðlangar mig að taka einhverja aukagrein en tími því eiginlega ekki. Að taka aukagrein og missa af 30 einingum í íslensku!
En ég á alveg ótrúlega mikið eftir ólært.