Stína í öskutunnunni...

...er ennþá til, mér til mikillar armæðu. Hún var mitt alterego á mínum fyrstu árum og ég hélt ekkert mjög mikið uppá hana. Hún kom nefnilega fram þegar ég var eitthvað ósátt og/eða að frekjast við foreldra mína og bræður og fékk ekki mínu framgengt. Sem sagt, þegar ég var lítil og í fýlu. Þá upphófst samtal sem var einhvern veginn svona:

Mamma: “Jæja, Stína, ert þú komin aftur. Hvar er hún dóttir mín?”
Ég: “Ég heiti ekki Stína. Mamma, ég er Ella Maja.”
Mamma: “Nei, hún Ella Maja mín, lætur ekki svona. Þú ert Stína í öskutunnunni!”
Ég: “Nei, mamma, ég ER Ella Maja!”
Mamma: “Stína mín, viltu ekki bara fara í öskutunnuna og senda hana Ellu Maju mína til mín aftur?”
Ég: “En mamma, ÉG ER ELLA MAJA!”

Þannig að til að sannfæra móður mína (föður/bróður) um að ég væri ég en ekki einhver ljót stelpa sem bjó í öskutunnunni þá þurfti ég að haga mér vel og það virkaði yfirleitt. Verst fannst mér samt að þessi Stína flutti með okkur úr Þorlákshöfn í Garðabæinn þegar ég var þriggja ára.

Og nú hef ég sem sagt komist að því að hún er ennþá til. Hún kom nefnilega fram á yfirborðið í lasleika mínum síðustu daga. Ég var með smá hita, ótrúlega slöpp, þreytt og stressuð. Ég gat nefnilega ekki leyft mér að sofa bara og slappa af til að ná þessu úr mér og auðvitað bitnaði þetta allt á mínum útvalda. Og þá fékk ég að heyra þetta:

“Þú ert enn jafn falleg og jafngóð en þú ert ekkert skemmtileg núna. Þú ert ekki sú Elísabet sem ég þekki. Ég vil fá mína Elísabetu aftur.”

Þannig að ég held að Stína í öskutunnunni hafi tekið völdin af mér í örfáa daga en nú er hún farin. Sem betur fer. Ef eitthvað er, þá finnst mér hún enn leiðinlegri núna en fyrir tæplega 30 árum síðan...